Dekalog

Dekalog

20 1Wtedy mówił Bóg wszystkie te słowa: 2Ja jestem Pan, twój Bóg, który cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli.
3Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie! 4Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! 5Nie będziesz oddawać im pokłonu i nie będziesz im służył, ponieważ Ja Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym, który karze występek ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia względem tych, którzy Mnie nienawidzą. 6Okazuję zaś łaskę aż do tysiącznego pokolenia tym, którzy Mnie miłują i przestrzegają moich przykazań.
7Nie będziesz wzywał imienia Pana, Boga twego, do czczych rzeczy, gdyż Pan nie pozostawi bezkarnie tego, który wzywa Jego imienia do czczych rzeczy.
8Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić. 9Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie twe zajęcia. 10Dzień zaś siódmy jest szabatem ku czci Pana, Boga twego. Nie możesz przeto wykonywać żadnej pracy ani ty sam, ani syn twój, ani twoja córka, ani twój niewolnik, ani twoja niewolnica, ani twoje bydło, ani cudzoziemiec, który mieszka pośród twych bram.11W sześciu dniach bowiem uczynił Pan niebo, ziemię, morze oraz wszystko, co jest w nich, w siódmym zaś dniu odpoczął. Dlatego pobłogosławił Pan dzień szabatu i uznał go za święty.
12Czcij ojca twego o matkę twoją, abyś długo żył na ziemi, którą Pan, Bóg twój, da tobie.
13Nie będziesz zabijał.
14Nie będziesz cudzołożył.
15Nie będziesz kradł.
16Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu kłamstwa jako świadek.
17Nie będziesz pożądał domu bliźniego twego. Nie będziesz pożądał żony bliźniego twego

Księga Wyjścia 20, 1-17

Dekalog. W zasadzie prawie taki sam jak ten, który obowiązuje chrześcijan. Choć różnice są znaczące. Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani obrazu … – w ogóle zniknęło, a nasze uwielbienie do różnych “świętych obrazów” jest wręcz przesadne. Przede wszystkim jednak najistotniejszy tu obraz samego Boga. Chrześcijanie jednak mają wizję Boga kochającego i miłosiernego, a nie zazdrosnego i mściwego, karzącego synów, wnuki, prawnuki za czyny przodków.
Choć właściwie wszyscy obciążeni jesteśmy grzechem naszej pramatki Ewy….


Rozrost i ucisk Izraela

IZRAEL W EGIPCIE

Rozrost i ucisk Izraela

1 1Oto imiona synów Izraela, którzy razem z Jakubem przybyli do Egiptu. Każdy zaś przyszedł ze swoją rodziną: 2Ruben, Symeon, Lewi, Juda; 3Issachar, Zabulon i Beniamin; 4Dan, Neftali, Gad i Aser. 5Było zaś wszystkich potomków Jakuba wszystkich siedemdziesiąt osób, Józef zaś już był w Egipcie. 6Potem umarł Józef i wszyscy jego bracia, i całe to pokolenie. 7A synowie Izraela rozradzali się, pomnażali, potężnieli i umacniali się coraz bardziej, tak że cały kraj się nimi napełnił.
8Lecz rządy w Egipcie objął nowy król, który nie znał Józefa. 9I rzekł do swego ludu: Oto lud synów Izraela jest liczniejszy i potężniejszy od nas. 10Roztropnie przeciw niemu wystąpmy, ażeby się przestał rozmnażać. W wypadku bowiem wojny mógłby się połączyć z naszymi wrogami w walce przeciw nam, aby wyjść z tego kraju. 11Ustanowiono nad nim przełożonych robót publicznych, aby go uciskali ciężkimi pracami. Budowano wówczas dla faraona miasta na składy: Pitom i Ramses. 12Ale im bardziej go uciskano, tym bardziej się rozmnażał i rozrastał, co potęgowało wstręt do Izraelitów. 13Egipcjanie bezwzględnie synów Izraela do ciężkich prac 14i uprzykrzali im życie uciążliwą pracą przy glinie i cegle oraz różnymi pracami na polu. Do tych wszystkich prac przymuszano ich bezwzględnie.
15Potem do położnych u kobiet hebrajskich, z których jedna nazywała się Szifra, a druga Pua, powiedział król egipski 16te słowa: Jeśli będziecie przy porodach kobiet hebrajskich, to patrzcie na płeć noworodka. Jeśli będzie chłopiec, to winnyście go zabić, a jeśli dziewczynka, to zostawcie ją przy życiu. 17Lecz położne bały się Boga i nie wykonały rozkazu króla egipskiego, pozostawiając przy życiu [nowo narodzonych] chłopców. 18I wezwał król egipski położne, mówiąc do nich: Czemu tak czynicie i czemu pozostawiacie chłopców przy życiu? 19One odpowiedziały faraonowi: Kobiety hebrajskie nie są podobne do Egipcjanek, one są zdrowe, toteż rodzą wcześniej, zanim zdoła do nich przybyć położna. 20Bóg dobrze czynił położnym, a lud [izraelski] stawał się coraz liczniejszy i potężniejszy. 21Ponieważ położne bały się Boga, również i im zapewnił On potomstwo. 22Faraon wydał wtedy całemu narodowi rozkaz: Wszystkich nowo narodzonych chłopców Hebrajczyków należy wyrzucić do rzeki, a dziewczynki pozostawić przy życiu.

 

Księga Wyjścia 1, 1-22